Το SRP δεν στέλνει τον κωδικό μέσα στο πρωτόκολλο· αυτό δεν σημαίνει κατάργηση του κωδικού, ανοσία στο phishing ή ακίνδυνο verifier.
Τα passkey και το SRP είναι δύο διαφορετικοί τρόποι ταυτοποίησης. Το passkey χρησιμοποιεί ζεύγος κλειδιών και μπορεί να καταργήσει την ανάγκη για κωδικό πρόσβασης. Το SRP εξακολουθεί να βασίζεται σε κωδικό, αλλά όταν το πρωτόκολλο υλοποιείται σωστά, δεν στέλνει τον ίδιο τον κωδικό στον διακομιστή για να αποδείξει ότι ο χρήστης τον γνωρίζει.
Επομένως, η «σύνδεση χωρίς αποστολή κωδικού» δεν είναι το ίδιο με τη «σύνδεση χωρίς να υπάρχει κωδικός». Η επιλογή πρέπει να βασίζεται στον κίνδυνο phishing, στη διαχείριση διαπιστευτηρίων, στην ανάκτηση και στην ποιότητα υλοποίησης, όχι στη γενική ετικέτα «μηδενική γνώση».
Τι αλλάζει το passkey;
Στην ταυτοποίηση με passkey, η υπηρεσία αποθηκεύει το δημόσιο κλειδί και ο χρήστης εγκρίνει τη σύνδεση μέσω του ελέγχου του ιδιωτικού κλειδιού. Η δέσμευση του διαπιστευτηρίου στην αντίστοιχη υπηρεσία και προέλευση αποτελεί σημαντικό μέρος της αντοχής αυτής της μεθόδου στο phishing. Η εξήγηση της FIDO για τα passkey.
Δεν συγχρονίζονται όλα τα passkey υποχρεωτικά στο cloud. Ορισμένα συνδέονται με μία συσκευή ή ένα κλειδί ασφαλείας· άλλα μεταφέρονται μεταξύ συσκευών μέσω του παρόχου διαπιστευτηρίων. Το μοντέλο ανάκτησης και η προστασία του συγχρονισμού πρέπει να εξετάζονται για τον συγκεκριμένο πάροχο. Ο «συγχρονισμός στο cloud» από μόνος του δεν αποδεικνύει ότι η εταιρεία αποθηκεύει τα κλειδιά σε αναγνώσιμη μορφή.
Η ασφάλεια της συνεδρίας μετά τη σύνδεση είναι επίσης ξεχωριστό θέμα. Το passkey δεν εξουδετερώνει αυτόματα κακόβουλο λογισμικό στη συσκευή ή την κλοπή μιας έγκυρης συνεδρίας.
Τι δίνει το SRP στον διακομιστή;
Το SRP ανήκει στην οικογένεια ανταλλαγής κλειδιών με ταυτοποίηση μέσω κωδικού. Αντί για τον ίδιο τον κωδικό, ο διακομιστής αποθηκεύει δεδομένα όπως αλάτι και επαληθευτή, ή verifier. Ανταλλάσσοντας μηνύματα του πρωτοκόλλου, οι δύο πλευρές ελέγχουν τη γνώση του μυστικού και το κοινό κλειδί.
Όμως ο verifier δεν είναι ακίνδυνο δεδομένο. Η ενότητα 3.3 του RFC 5054 δηλώνει ρητά ότι ένας επιτιθέμενος που αποκτά τον επαληθευτή μπορεί να εκτελέσει επίθεση λεξικού για να μαντέψει τον κωδικό. Συνεπώς, ο ισχυρισμός ότι «η κλοπή της βάσης δεδομένων δεν επιτρέπει καμία εικασία εκτός σύνδεσης» είναι λανθασμένος.
Ισχυρός κωδικός, προστασία διακομιστή, κατάλληλες παράμετροι, επικύρωση εισόδων και έλεγχος προσπαθειών σύνδεσης παραμένουν απαραίτητα. Το SRP επίσης δεν εγγυάται ότι η σελίδα στην οποία πληκτρολογείτε τον κωδικό είναι ασφαλής· κακόβουλος κώδικας μπορεί να τον υποκλέψει πριν εκτελεστεί το πρωτόκολλο.
Μια δίκαιη σύγκριση
| Ερώτηση | Passkey | SRP |
|---|---|---|
| Απομνημονεύει ο χρήστης έναν κωδικό της υπηρεσίας; | Συνήθως όχι· απαιτείται έλεγχος του διαπιστευτηρίου | Ναι, η μέθοδος βασίζεται στη γνώση του κωδικού |
| Τι αποθηκεύει η υπηρεσία για τη σύνδεση; | Δημόσιο κλειδί και σχετικές πληροφορίες | Επαληθευτή και σχετικές παραμέτρους |
| Πώς επιτυγχάνεται αντοχή στο phishing; | Με δέσμευση του διαπιστευτηρίου στην υπηρεσία/προέλευση στον σχεδιασμό FIDO | Η μη αποστολή του κωδικού στο πρωτόκολλο δεν αρκεί για να καταστήσει ασφαλές ένα ψεύτικο πεδίο εισαγωγής |
| Είναι υποχρεωτικό το cloud; | Όχι· υπάρχουν και επιλογές δεσμευμένες σε συσκευή | Το πρωτόκολλο δεν απαιτεί εγγενώς τρίτο πάροχο ταυτότητας, αλλά απαιτεί υπηρεσία ταυτοποίησης |
| Πώς γίνεται η ανάκτηση; | Εξαρτάται από τον τύπο διαπιστευτηρίου και τον πάροχο | Το καθορίζει η πολιτική λογαριασμού και προϊόντος, όχι το όνομα SRP |
Από αυτόν τον πίνακα δεν προκύπτει απόλυτη κατάταξη όλων των υλοποιήσεων. Μια αδύναμη διαδικασία ανάκτησης μπορεί να υπονομεύσει το πλεονέκτημα μιας ισχυρής μεθόδου σύνδεσης.
Πώς συνδέεται η είσοδος στον λογαριασμό με τα κλειδιά συνομιλίας;
Η ταυτοποίηση ενημερώνει την υπηρεσία ποιος επιτρέπεται να ενεργεί. Τα κλειδιά κρυπτογράφησης μηνυμάτων καθορίζουν ποιος μπορεί να ανοίξει το περιεχόμενο. Το προϊόν μπορεί να συνδέει αυτά τα δύο, αλλά η σχέση πρέπει να τεκμηριώνεται.
Στην τεκμηρίωση ασφάλειας Livara, το SRP περιγράφεται για τη σύνδεση, ενώ το πακέτο ανάκτησης v7 για την κρυπτογραφημένη ταυτότητα παρουσιάζεται χωριστά. Το πακέτο επαναφέρει την ταυτότητα, όχι το ιστορικό συνομιλιών. Γι’ αυτό, το «ο κωδικός σύνδεσης είναι σωστός» δεν σημαίνει ότι «επανήλθαν όλα τα κλειδιά και τα παλιά μηνύματα».
Το άρθρο είναι εννοιολογική σύγκριση, όχι πρακτική δοκιμή όλων των μεθόδων σύνδεσης της Livara ή επιβεβαίωση της ακριβούς υλοποίησης ενός RFC στο προϊόν.
Τι να ρωτήσουμε όταν επιλέγουμε;
- Αν χαθεί η συσκευή, ποιος είναι ο εναλλακτικός τρόπος σύνδεσης και ποιος τον ελέγχει;
- Είναι η μέθοδος ανάκτησης ασθενέστερη από την κύρια σύνδεση;
- Πώς εμφανίζονται και ανακαλούνται άγνωστες συνεδρίες;
- Η αλλαγή μεθόδου σύνδεσης αλλάζει τα κλειδιά μηνυμάτων ή τις συνδεδεμένες συσκευές;
- Ποιος λογαριασμός και ποια ανεξάρτητη προστασία απαιτούνται για τον συγχρονισμό διαπιστευτηρίων;
Συμπέρασμα: Μην αποκαλείτε το passkey εγγενώς «ανασφαλές επειδή είναι στο cloud» ούτε το SRP «άτρωτο σε παραβιάσεις επειδή είναι μηδενικής γνώσης». Τα όρια κάθε μεθόδου και η πολιτική ανάκτησης του προϊόντος αποτελούν τη βάση μιας αξιόπιστης σύγκρισης.
